“Ellerimi kalçalarının üstünden beline doğru kaydırma planıyla harekete geçmemle, bileklerimden yakalaması bir oldu; ne var dedim; ellerin yine üşümüş olmalı demez mi?.. Özgürlüğümü bağışla da gideyim dedim; yine gülümsedi... Gülümsemesini davetkâr buldum; cesaret alıp, arkamdaki kapıyı ayağımla itekledim; kapanmadı; olsundu; vücudumun yaylanmasından hamlemi sezmiş olmalı ki, bir adım atarsan yarın, herkese, bana tecavüze yeltendiğini anlatırım dedi; gülümsedim; sana kim inanır ki dedim; inanan bulunur elbet dedi; ben, önceden, başka şeyler anlatır, yoldaşlarımın sana inanmamalarını sağlarım dedim; yani yalan mı söyleyeceksin onlara dedi; niye yalan olsun ki, bir hikâye düzebileceğimi söyledim; yani uyduracak mısın dedi; evet, uyduracağım dedim ve ekledim; uydurmanın bilimsel adının yaratıcılık olduğunu bilmiyor musun dedim; defol dedi; geri dönerek o´nu def etmiş oldum; arkama bakmadan evi terk ettim; sokağa ayak basmamla birlikte geçmişi unuttum...”